La legende du roi

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Stanisław Wyspiański
Tytuł La legende du roi
Pochodzenie Wiersze, fragmenty dramatyczne, uwagi
Redaktor Wilhelm Feldman
Data wydania 1910
Wydawnictwo nakładem rodziny
Druk Drukarnia Uniwersytetu Jagiellońskiego
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Inne Cały zbiór
Pobierz jako: Pobierz Cały zbiór jako ePub Pobierz Cały zbiór jako PDF Pobierz Cały zbiór jako MOBI
Indeks stron

LA LEGENDE DU ROI.[1]

( . . . . . ) d’une richesse d’autrefois)
— entre un vieillard...

jadis c’était un jardin ici
un jardin des fruits
jadis c’était un jardin ici
un jardin bien fleuri
jadis c’était un jardin ici
un jardin des joies
jadis c’était un jardin des rois —
ce jardin jadis m’appartenait à moi.
mon front ceint une couronne
assis sur un thrône
j’avais douze fils à mon coté
douze ministres et un troussou
jadis...
j’ai connu un château ici
un château à cent tours
un jour
j’ai vu des chevaux blonds dans les plaines d’alentour.
les soldats sur les murs
et aux sommets des tours
flatter les etendards.
j’ai vu du château les remparts
entourrés des profonds fossés,

j’ai vu les fosses profonds
pleins de morts
j’ai vu mon royaume passer
mes ennemis plus forts.
coudé sur un bâton
pour manteau des haillons
je viens mourrir dans les mines
remplir mon sort,
de mon royaume du passé, je m’en souviens encore.
jadis j’avais un palais ici
un palais des rois
jadis j’avais mon séjour ici
un séjour des joies —
jadis j’avais un jardin ici
un jardin bien fleuri
jadis c’était ma patrie ici
ma patrie chérie.

1896 Kraków.



Przypisy

  1. Po powrocie z Paryża (1896) Poeta niejednokrotnie szukał dla swych uczuć wyrazu w języku francuskim. Opracowawszy wówczas w języku polskim obszerne dzieło: „Wielkie Katedry francuskie“ (o Notre Dame paryskiej, o katedrach w Reims, Dijon, Chartres), poprzedził je obszerną dedykacyą wierszowaną w języku francuskim. Jeszcze niedawno krążyło poezyj tych francuskich więcej.


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Stanisław Wyspiański.