Encyklopedyja powszechna (1859)/Alt
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Encyklopedyja powszechna |
| Tom | Tom I |
| Rozdział | Alt |
| Wydawca | S. Orgelbrand |
| Data wyd. | 1859 |
| Miejsce wyd. | Warszawa |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
Alt, po włosku alto, po francuzku haute-contre, zowie się nizki głos kobiecy lub dziecinny. Jest on po sopranie drugim z 4 głównych klass głosu ludzkiego i równie jak tamte trzy ukazuje się w rozmaitych stopniowaniach. Odróżniają zwykle niższy i wyższy alt; rozległość (skala) pierwszego sięga od małego f lub g, aż do dwukreślnego d lub e, gdy tymczasem granica drugiego o jeden lub parę tonów idzie wyżej. Wedle skali więc, alt wyższy odpowiada prawie mezzo-sopranowi (ob.) i nieraz bywa brany za takowy. Chcąc dokładnie głos ten wyróżnić, nietyle zważać należy na jego brzmienie (timbre), sprowadzone nierzadko to jednostronném wykształceniem, to wpływami przypadkowemi, jak na naturalną strukturę i na regestr (ob). Alt składa się z dwóch regestrów (ob. głos), których rozdział przy jednokreślném a lub h, u dzieci o parę stopni niżej leży. W kompozycyi instrumentalnej, mianowicie czterogłosowej, narzędzia miejsce drugiego głosu biorące, oznaczają się słówkiem Alt, np.: Alt— viola, Alt-puzon i t. d. Kluczem altowym zowie się odpowiadające rozległości głosu altowego użycie klucza C na trzeciej linii systemu netowego (ob. klucz). W terminologii łowieckiej, myśliwi nazywają altem głos średni psa gończego. O. K.
