Encyklopedja Kościelna/Agapet I

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Tytuł Encyklopedja Kościelna (tom I)
Redaktor Michał Nowodworski
Data wydania 1873
Drukarz Czerwiński i Spółka
Miejsce wyd. Warszawa
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

Agapet I, Papież, rzymianin, wstąpił na Stolicę Apostolską po Janie II, r. 535. Włochy były jeszcze w rękach Ostrogotów, lecz panowanie ich pod słabym Teodatem chyliło się do upadku, co wiedząc Justynjan, cesarz wschodni, zamierzał przyłączyć Włochy do swego państwa. Teodat, czując swoją słabość, chciał ocalić koronę, choćby pod najniekorzystniejszemi warunkami. Więc przez senat rzymski skłonił Papieża do przedsięwzięcia podróży do Konstantynopola, celem wyjednania od Justynjana przedłużenia pokoju. Agapet, w towarzystwie pięciu biskupów i wielu księży, udał się tam, zastawiwszy naczynia święte na koszta podróży; i choć Justynjan przyjął go świetnie, wszakże na początku stanowczo oznajmił, że w żadne układy polityczne wchodzić nie będzie. Zajął się tedy Papież sprawami Kościoła na Wschodzie. Eutychjanin Antym został, wbrew prawu kościelnemu, przeniesiony ze stolicy biskupiej Trebizondy do Konstantynopola; Justynjan, a osobliwie żona jego, znaglali Papieża do przyjęcia Antyma do jedności kościelnej. Zgadzał się Agapet, ale pod warunkiem, że Antym wyrzecze się swoich błędów i powróci do Trebizondy. I ani obietnice Teodory, ani groźby Justynjana nie zdołały zachwiać Papieża. „Sądziłem, rzekł otwarcie, że znajduję się przed chrześcjańskim monarchą, lecz widzę, że jestem w obec Djoklecjana”. Cesarz nietylko nie obraził się, lecz zgodził się na propozycje Papieża. Antym ustąpić musiał, a wybranego przez sobor patrjarchę Mennasa, pobożnego opata, sam Agapet poświęcił. Umarł Agapet w Konstantynopolu 536 r., po jedenastu miesiącach panowania. Ciało jego przeniesiono ztąd do Rzymu 20 Wrześ. i w tym dniu obchodzoną jest jego pamiątka. Pozostały po nim listy do Justynjana, dwa do Cezarjusza, bis. arelateńskiego i dwa do Reparata, bis. kartagińskiego. X. M. G.