Encyklopedja Kościelna/Achab

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Tytuł Encyklopedja Kościelna (tom I)
Redaktor Michał Nowodworski
Data wydania 1873
Drukarz Czerwiński i Spółka
Miejsce wyd. Warszawa
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

Achab. 1. król, syn Amri (Omri), króla izraelskiego, nastąpił po ojcu i panował 22 lat, (III Kr. 16, 29). Przeszedł poprzedników w bezbożności, zwłaszcza po zaślubieniu Jezabeli, córki Ethbaala, króla Sydonu; wprowadził publiczną cześć Baala i Astarty (III Kr. 16, 31) i popierał fałszywych proroków, a prześladował prawdziwych, szczególniéj Eljasza. Za odpadnięciem od Boga poszła niesprawiedliwość i różne gwałty, jak o tém przekonywa straszliwe skazanie na śmierć Nabota i zabranie jego winnicy, przyległej królewskiemu pałacowi. Prowadził wojnę z królem syryjskim Benhadadem z początku pomyślnie, a gdy nieprzyjaciel znakomite zebrał siły, wciągnął do wojny Jozafata, króla judzkiego, ale w bitwie pod Ramoth-Galaad ciężko raniony (III. Kr. 22, 34), przewieziony do Samary[1], wkrótce umarł. Psy, jak przepowiedział Eljasz, lizały wówczas po drodze krew jego. Wkrótce potem Jehu (IV Kr. 9, 7) wytępił całą bałwochwalczą rodzinę Achaba. — 2. Syn Kolaji i prorok fałszywy w niewoli babilońskiéj (Jer. 29. 21).


  1. omyłka drukarska — jest: Samary czytaj: Samarji