Smierć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Fredro
Tytuł Smierć
Pochodzenie Nieznany zbiór poezyj
Data wydania 1929
Wydawnictwo Towarzystwo Miłośników Książki
Druk W. L. Anczyc i Spółka
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Inne Pobierz jako: Pobierz jako ePub Pobierz jako PDF Pobierz jako MOBI
Cały zbiór
Pobierz jako: Pobierz Cały zbiór jako ePub Pobierz Cały zbiór jako PDF Pobierz Cały zbiór jako MOBI
Indeks stron


XI
SMIERĆ

Smierć ciérpień kres ostatni! — Czemuż się iéy lękasz? —
Włos powstał, usta sniade, zimna twarz blednieie...
Wzrok błądzi, drętwieie...
Drzysz, słabniesz, uklękasz!

Smierć ciérpień kres ostatni, iakby snu powienie,        5
Co przynosi spoczynek strudzonemu ciału,
Lekko i pomału,
Skończy twe strapienie. —

— Wieczność straszna! nieznany iéy wyrok dla Człeka;
Żadna ludzka potęga téy prawdy niewzruszy,        10
Dusza mówi duszy
Że wieczność ią czeka. — [1]

— Wszechmocny! Sprawiedliwy! Bóg ciebie osądzi, [2]
W miarę prawéy wartości, gdyż pozor niezwodzi,
Skarze lub nagrodzi —        15
Bóg, ieden niebłądzi!

Iedyném dobrem, cnota i sumienie czyste,
Kto go ciągle zachował, pierwszéy umiał użyć,
Ach możeż zasłużyć
Na kary wieczyste! —        20

Nadzieia skarb Niesczęsnych, drogi choć niestały
Dla ciebie iuż zniknęła, wspominasz ią w trwodze,
I tylko w twéy drodze,
Ciérpienia zostały.


Smierć ciérpień kres ostatni, smiało w nią poziéray,        25
Pełen ufności w Bogu, w życiu niesczęśliwém,
Lecz w życiu cnotliwém,
Spokoynie umieray.[1]

Smierć przyiemna Niesczęsnym w różanéy koronie,
W ciemnym zapomnień zdroiu gasząc twe katusze,        30
Lekko złoży duszę
Na wieczności łonie.




Przypisy

  1. 1,0 1,1 XI. Ww. 5 — 12 i 23 — 28 przekreślone w rkp. ołówkiem.
  2. Wszechmocny: [Bóg Ieden].


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Aleksander Fredro.