SJP:ALOE

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Samuel Linde
Tytuł Słownik języka polskiego
Podtytuł Przez M. Samuela Bogumiła Linde
Data wydania 1807-1814
Wydawnictwo Drukarnia XX. Piiarów
Miejsce wyd. Warszawa
Indeks stron

ALOE niodm. n. ALOES, u. m. ALONA, y. ż. roślina od kilku gatunków, naypospolitszy aloes przeszyty, aloe persoliata. Kluk Dykc. ALoe. Hebr. אחלים Cz. aloe; Sor. 1. alohe; Ross. алои, сабуръ; Karn. lezijan; Kro. netreszk morszki. n. p. Aloe, drzewko Jndyiskie, agallochium. rayskie drzewo. Boter. 174. Urzęd. 317. Aloeholz, Paradiesholz. Myrrą, aloe i kassyą wszystkie azaty twoie pachną. Bibl. Gd. Ps. 45, 9. Aloes teraz pospolicie czarną heleną zowią. Budn. Porv. 7, 7. 2) Aloe, Alona, sok gęsty iak żywica, Aloesaft. Urzęd. 317. Kluk. Dykc. 1, 24. Kto często pożywa aloe, to iest alony, soku iednego ziela zamorskiego, które zowią témże imieniem, zachowuie zdrowie. Sien. 191. Miłość między bracią podobna iest do aloesu, który raz tylko w sto lat kwitnie. Zab. 5, 123. ALOESOWY, a, e. przm. z aloesu, lub iego się tyczący. Aloe- n. p. Krople aloesowe. Urzęd. Sień. - Kośc. алоиныи; Ross. сабурныи, сабуровыи.


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Samuel Linde.