SJP:ABECADŁO

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Samuel Linde
Tytuł Słownik języka polskiego
Podtytuł Przez M. Samuela Bogumiła Linde
Data wydania 1807-1814
Wydawnictwo Drukarnia XX. Piiarów
Miejsce wyd. Warszawa
Indeks stron

ABECADŁO, ABIECADŁO, OBIECADŁO, a. n. Eccles. абецадло; Carn. abecedika, Boh. abeceda, Sorab. sup. A B Cze, Croat. abeczedar, (Dalm. et Ragus. bukvicza, churulicza, Illyr. asbuk, asbogh, Ross. et Eccl. азбука, азбучка, букваръ, буквица, Грамотникъ, алфабить), das A B C, nazwisko głosek razem wziętych, dane im od pierwszych głosek a, b, c. Kopcz. Gr. 1. 1. Uczyć się obiecadła. Petr. Et. 13. Porządkiem abiecadła. Budn. Ps. 119. § tr. początki, elementa, Anfangsgründe. Tak głupia, że azbuki i obiecadła nie umie. Birk. Ex. D. Kto poymie, choćby samo obiecadło przyrodzenia. Wad. Dan. 23. Umiemy wszyscy dobrze obiecadło. Zab. 15. 273. (znamy się na tém) Pot. Jow. 119. ABECADŁOWY, ABECADLNY, a, e, Boh. Abecedni, Croat. abeczedarski, Carn. Abecedikarske, Ross. азбучный, буквенный, od abecadła, alfabetyczny. das A B C angehend, alphabetisch. Herburt wydał statut Polski porządkiem obiecadłowym. Zab. 5. 419. Dwoiaki gatunek pisma, rzeczowy (hieroglificzny); głosowy czyli abecadłowy. Kopcz. Gr. III. 26.


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Samuel Linde.