Słownik etymologiczny języka polskiego/wokować

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

wokować, 'wołać’; wokalis, ‘samogłoska’ (u Seklucjana 1548 r.); wokabuła; wokabularz, wychodzący od 1537 r. w Krakowie (słowarzem z czeska przezywany); wokalista, ‘spiewak’; wokanda, ‘rejestr, lista’; rewokować, ‘odwoływać’; inwokacja; prowokacja; adwokat, itd.; wszystko od łac. vox, ‘głos’, vocare, vocalis, vocabulum, advocare. Od łac. adcocatus, przez niem. Vog(e)t, pochodzi i wójt, co od nas na Ruś przeszedł, a z wysokiego urzędu miejskiego spadł do wsi.