Słownik etymologiczny języka polskiego/wiek

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

wiek, wieczny, wieczność, wiekui, wiekuisty, wiekować, wiekowy. Prasłowo; u wszystkich Słowian tak samo, cerk. wěk, itd., ale tu i owdzie występuje znaczenie ‘siły’: słowień. »sol wěk zgubi«, »wes wěk iz njega prěszel«, »mocz ino wěk kaj storiti«, ‘moc i siłę co zrobić’, weczan, ‘silny’, rus. uwieczit’, uwieczje, ‘okaleczenie’, obezwieknut’, ‘osłabieć’. Lit. wiekas, ‘siła, życie’, weikti, ‘czynić’, weikus, ‘zwinny’, wikrus, ‘rzeźwy’; łac. vincere, ‘zwyciężać’, per-vicax,uparty’; niem. dawne wig, ‘walka’, weihan, ‘walczyć’, dziś weigern. Litewskiemu wikrus, ‘rzeźwy’, odpowiada nazwa rzek słowiańskich, Wkra, (niem. Ucker, Uckermark, od szczepu Wkran, Ucrani w 10. i 11. wieku). Tu i wiek we złożeniu: człowiek.