Słownik etymologiczny języka polskiego/wicher

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

wicher, wichura, wichrowy, wichrzyć, wichrzyciel; wichrowaty; od pnia wi-, p. wić; prasłowo; cerk. wichŭr, ‘burza’; wicher oznacza i ‘czub, garstkę’ (włosów; ‘lasek’ u Paska, ‘spłacheć’), jak u Słowieńców i na Rusi. Na Rusi jest i czasownik wichnuť, wichať, ‘ruszać’, ‘zawiać’, słowień. wichta, ‘burza’. U nas wichlać i wichlić, dziś wikłać, zawikłanie; wichli się, ‘wieszaj się’, wołają słudzy Witoldowi na winnego; w 16. wieku stale z ch, od 17. wieku z k; odmiana: wichle, wichlą, i wikła, wikłają. Czeskie z k wyłącznie.