Słownik etymologiczny języka polskiego/wiara

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

wiara, wierny, wierność; wierzyć z licznemi złożeniami: do- (niedowiarek), po-, zawierzyć; sprzeniewierzać się; wierzytelny; wiernik; wiarołomca; wiarogodny; wiarka; wiarus (nowe słowo). Prasłowo; cerk. wěra, wěrowati, ‘wierzyć’, wěrĭn; brak zupełnie w lit.; łac. vērus, ‘prawdziwy’; niem. wahr (staroniem. wāra, ‘prawda’, ‘łaska’, por. Warężyn). Pierwotne znaczenie wiary, nie owo późniejsze (‘fides’), lecz jak w niem. i łac. ‘prawdziwy’, ocalało i u nas w czwartym przypadku: wierę (»na mą wierę«), w ogólnem do 17. wieku potwierdzaniu prawdziwości, prawdy, co pierwotne ie zachowało; od tego wierę czasownik wiarać, wiarować się, ‘zaklinać, że się mówi prawdę’.