Słownik etymologiczny języka polskiego/wąs

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

wąs, wąsaty, wąsisty; wąsal, wąsacz; prasłowiańskie; cerk. ąs, rus. us, słowień. wōs, czes. wous i fous. Brak odpowiedników (prus. wanso pożyczka od nas); przytaczają słowa celtyckie (iryjs. fes, ‘wąs’, i find, ‘włos’), i grec. ionthos, ‘puch na twarzy’. Od wąsa nazwana i wąsionka, wąsienica, zastępywana i gąsienicą (p.), słowień. wōsenca i gōsenca, bułg. wŭsěnica i gŭsěnica, załab. wąsenica, u Czechów i Łużyczan wyłącznie z h, g: housienice, housenka, guseńca; rus. gusienica; wąsienica (i wąsionka), r. 1500, w 16. wieku jedyne; wąsionka zamiast wąsianka, jak nieraz mieszają się o i a przed n, m; pień ąsĕćn- znaczył: ‘wąsaty’.