Słownik etymologiczny języka polskiego/tur

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

tur, do 17. wieku w Polsce istniejący ‘bos primigenius’; turzy, turza trawa, ‘carex’ (Stańko ją ząbrzem nazywa, p. żubr); sierść zajęczą zwano turzycą, a tak zowią się inne rośliny, i u innych Słowian, np. serb. turowac, turoń, ‘kolędnik’, od przebierania się za kozę itp.; turice u Słowaków ‘Zielone Świątki’. Prasłowo; znaczenie waha się między ‘turem’ a ‘żubrem’, prus. tauris, ‘żubr’, lit. tauras, ‘tur’ (z rogów turzych pito, więc lit. taurē ‘puhar, kielich’); grec. tauros, łac. taurus, ‘byk’.