Słownik etymologiczny języka polskiego/trzon

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

trzon, »ząb trzonowy«; trzonek, ‘rączka’; trzon, trzan, z ruska czeren, czeryn, ‘ognisko’. Prasłowo; co do pierwszego, por. cerk. ząb czrěnowien, czrěnowitiec, czes. trzenowec, łuż. czronowc, słowac. czren, ‘szczęka’, małorus. czerennyj zub; brak odpowiednika w lit., ale przytaczają celt. słowa tegoż brzmienia i znaczenia (cern, ‘szczęka’, kern, ‘kąt’). Z trzonek por. cerk. czrěn, ‘rączka’, rus. czeren, ‘rękojeść’, tożsamo w bułg., serb.; czes. strzen, strzenka; dalszych (pewnych) odpowiedników, w lit. itd., niema. Trzecie trzon piszą i trzan, właśnie w 14. do 16. wieku w warzelniach solnych, rus. czeren, ‘panew do wywaru’, a coś podobnego nazywają u Serbów niegdyś czerěń, dziś czerjen, z czem łączą niem. Herd(?).