Słownik etymologiczny języka polskiego/trynóg

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

trynóg, lub trnóg, ‘pęta na nogi konia’, trynożyć, trnożyć, ‘pętać’: »nikomu nie kładą trynogu«, Potocki. Jest jednak w 15. wieku roztrnożyć, o ‘trwonieniu’, roztrnażać, ‘annihilare substantiam’, roztrnożca, ‘marnotrawca’, roztrnożonoby; roztrwożyć r. 1532 zamiast roztrnożyć, niby ‘rozpętać’.