Słownik etymologiczny języka polskiego/trynóg
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
trynóg, lub trnóg, ‘pęta na nogi konia’, trynożyć, trnożyć, ‘pętać’: »nikomu nie kładą trynogu«, Potocki. Jest jednak w 15. wieku roztrnożyć, o ‘trwonieniu’, roztrnażać, ‘annihilare substantiam’, roztrnożca, ‘marnotrawca’, roztrnożonoby; roztrwożyć r. 1532 zamiast roztrnożyć, niby ‘rozpętać’.
