Słownik etymologiczny języka polskiego/tedy
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Strona w Wikisłowniku
| |
tedy, z dawnego tegdy i tegda (jak kiedy z kiegdy); cerk. tŭgŭda, t.j. tŭ z dwoma przyrostkami: -g(y) i -d(a), bo w przysłówkach narastanie przyrostków zwykłe; por. cerk. togy, bułg. toga(wa), togaz(i), cerk. tŭda, serb. tada(j), słowień. tedaj; te oba razem dały właśnie tŭgŭda, nasze tegda. Nasze tedy z tegdy już w psałterzu; tegdy utrzymało się jednak do 16. wieku, poczem ginie, chyba w tegdajszy ocalało; w biblji teda.
