Słownik etymologiczny języka polskiego/tarchać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

tarchać, ‘gadać, przebąkiwać’, »tarchnęły wieści« (‘gruchnęły’), »tarchaią o tem«, obok: tarkać, tarknąć, tarkot, tarkotać, terkotać (tyrkotać), o tem samem znaczeniu; z odmienną wokalizacją: turkot, turkotać, turkawka (i przestawione trukawka, krukawka, to samo co synogarlica, której nazwę przenieśliśmy na odmienny, obcy gatunek ‘gołębia’); u innych Słowian trk tylko o ‘biegu’ albo ‘trącaniu’: cerk. serb. trk, ‘bieg’, trczati, ‘biec’, nasze utarczka; czes. trk, rus. torknut’, ‘trącić, ruszyć’, serb. trkaljati, ‘toczyć’.