Słownik etymologiczny języka polskiego/talar

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

talar, dawniej taler; »krajać na talarki«, ‘krążyć’ (np. marchew). Nazwy monet pochodzą bądź od figur, np. orłów (które kpiąco krukami i dudkami zwano), krzyżów (np. krajcar), koron, itd.; bądź od miejscowości, gdzie je najpierw bito (halerz od Schwäbisch Hall; floren od Florencji; reński od Renu). Kaspar Schlick zaczął bić r. 1518 w Joachimstal monetę zwaną Joachimstaler (domyślne Münze, Geld); rozeszła się ona i jej nazwa, skrócona w Taler, po całym świecie, aż do dolarów amerykańskich (Ruś odrzuciła -taler i miała w 16. i 17. wieku jefimki = ‘joachimki’).