Słownik etymologiczny języka polskiego/talar
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
talar, dawniej taler; »krajać na talarki«, ‘krążyć’ (np. marchew). Nazwy monet pochodzą bądź od figur, np. orłów (które kpiąco krukami i dudkami zwano), krzyżów (np. krajcar), koron, itd.; bądź od miejscowości, gdzie je najpierw bito (halerz od Schwäbisch Hall; floren od Florencji; reński od Renu). Kaspar Schlick zaczął bić r. 1518 w Joachimstal monetę zwaną Joachimstaler (domyślne Münze, Geld); rozeszła się ona i jej nazwa, skrócona w Taler, po całym świecie, aż do dolarów amerykańskich (Ruś odrzuciła -taler i miała w 16. i 17. wieku jefimki = ‘joachimki’).
