Słownik etymologiczny języka polskiego/tabor
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
tabor, ‘obóz’, węg. tábor (tak samo tureckie, na całym Bałkanie i Rusi); przejęli to, jak palcat, od Węgrów czescy husyci w 15. wieku, taboryci, taborzanie, i ich obóz-środowisko; dalej znaczy i ‘namiot’, i ‘park’ (»tabor kolejowy«), a wreszcie ‘bataljon turecki’ (por. węg. tabornak, tabornagy, ‘jenerał’).
