Słownik etymologiczny języka polskiego/tłumacz
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
tłumacz, tłumaczyć, ze złożeniami: wy-, przetłumaczyć; ogólnie słowiańska pożyczka wschodnia: kumańskie (połowieckie) tolmacz i telmacz, tur. (północne, nie osmańskie) tilmacz; węg. tolmács. Razi jednak, że wszyscy Słowianie (przynajmniej południowi) mają tŭlk- w tem samem znaczeniu: cerk. tłk, ‘tłumacz’, rus. tołk, tołkowat’, ‘objaśniać’, biez tołku, ‘niemądry’ (lit. tułkas), z tego niem. (w 15. i 16. wieku) Tolk, nord. tulkr, szwedz. tolk. Z tłumacz niem. Dolmetsch.
