Słownik etymologiczny języka polskiego/suć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

suć, odmiana pierwotna: spę, spie, ponieważ suć z *sup-ć poszło; później, już od 15. wieku, uchodzi suć za pień na u-, a więc trzecia osoba: suje, imiesłów: suł; z trojaką wokalizacją: sep, osep, ospa, wysep (p.); sypać z licznem i złożeniami (tu i cerk. syn i sun, 'nasyp, wieża'); su-ty (z *supty), 'nasypany, pełny' (por. lity), suto, »ty kopce są suty podług prawa«, »nasuwszy popiołu na głowę« (biblja), posucim ('posypaniem', tamże), »granice sobie suł gdzie chciał«, w 16. i 17. wieku jeszcze stałe. Prasłowo; lit. supti, 'kołysać' (prus. supis, 'nasyp', jeśli to nie pożyczka z polskiego sep raczej), ap-siaupti, 'okryć, oblęgać', suopuoti, 'kołysać', suopis, rodzaj 'sępa', łac. supare, 'rzucać', dissipare, 'rozrzucać; rus. sopka (niby sepka, 'nasyp'), i u naszych pisarzy.