Słownik etymologiczny języka polskiego/sobota

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

sobota, sobotni; sobótka, pierwotnie ‘dzień poprzedzający święto’, jak sobota niedzielę, szczególnie Wielkanoc i Zielone Święta; potem osobliwie ‘wieczór - noc przed św. Janem’, a więc 23 czerwca, w przesilenie słoneczne, obchodzone przez całą noc śpiewami, tańcami, paleniem ogni: »na dzień świętego Jana zawżdy sobótka palana«; od ‘targu sobotniego’ przenoszono sobotę i na miejscowości (stąd nazwa słynnej góry śląskiej, Zobten); sobotować, ‘odpoczywać’. Postać u zachodnich Słowian (nawet alpejskich, t. j. Słowieńców) jedyna, wprost z łac. liczby mn. sabbata, a to wkońcu przez hebrajskie z asyryjskiego. Słowianie południowi i wschodni mają sąbotę (cerk., rus., serb. subota, bułg. sŭbota), por. niem. Sambaztag (dziś Samstag), którego m i na Bałkanie się zjawia.