Słownik etymologiczny języka polskiego/słodki

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

słodki, słodzić, słodszy, słodycz (jak gorycz, barycz, od rzeczowników na -y, por. dobry-nja, zły-nja); słodyczka; słodkość, słodkawy; słodnąć i słodnieć; prasłowo; z *sołd-, cerk. sładki, słast’, ‘słodycz’, rus. cerk. sładkij i rodzime sołodkij; lit. sałdus, ‘słodki’, bo Litwin zachował przymiotniki pierwotne, Słowianin je odmienił przez zdrobniające -k. Poszło od sał- (sał-ti, ‘słodnieć’), a to od sól (p.), od smaku przezwane. Od tego samego pnia pochodzi słód (p.).