Słownik etymologiczny języka polskiego/słońce

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

słońce, do 16. wieku słuńce, zdrobniałe od *sełno (por. ruskie złożenia: sołnoworot, sołnopad, sołnopiok), obok słonko; zbiorowe słonie: »zaszło słonie, Polacy« (w wierszu na śmierć królewską z 17. wieku), »słonie... lotne pędzą konie«; może i słoń: »parzy się przy słoni«, Potocki. Urobione *sŭl-no z -n, jak mēs-en, a wedle miesiąc dorobiono do *sŭl-no i sŭlnĭce. Urobienie na -no (por. ok-no) zastąpiło pierwotny rzeczownik, lit. saulē, grec. hēlios, łac. sōl, goc. sauil, ind. suwar- (drugi przyp. sūras), awest. hwar-. Inne urobienia: słoneczny, w 15. wieku słuneczny (biblja), słonecznik, słonecznica, słoneczko; słunecznik w 15. wieku ‘helianthemum’.