Słownik etymologiczny języka polskiego/róg

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

róg, rożek; rogal, rogalek i roglik (jak w czes.), nazwa ‘ciasta’; ale rogal i o tym, komu żona »rogi przypina«; rogacz; rogowy; rogaty, rogatka; rogacina, albo (z ruska) rohatyna, już od r. 1500 stałe, ‘włócznia’; rogowaty; narożny, narożnica, od narogi. Prasłowo; prus. ragis, lit. ragas (rags i ragutis, o ‘styczniu’ i ‘lutym’, wedle niem. horn i hornung, co i połabscy Słowianie naśladują), raguotas, ‘rogaty’. Nasze dawne rożki (‘bańki cyrulika’) powędrowały na całą Ruś i Litwę. U wszystkich Słowian tak samo.