Słownik etymologiczny języka polskiego/przytcza

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

przytcza, ‘przypadek’, ‘sprawa, rzecz’, w 15. wieku ogólne, ginie już w 16. wieku (jest np. w Ezopie Biernatowym: »gdy się przytcza przyda, ród cię wyda«); od przytknąć, przy-tkać; w cerk. pritcza dosłownie greckie parabolē tłumaczy i na ‘bajkę, powieść’, przechodzi. U nas, szczególniej w 16. wieku, i mylna pisownia: przydcza.