Słownik etymologiczny języka polskiego/przmiel

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

przmiel, przmielina, przmielowy, w 15. i 16. wieku, zamiast dzisiejszego trzmiel, nazwa krzewu leśnego. Ale przmil, sczmielka, ‘asplenium’, szczmiel(ina), ‘melampyrum’ (noc i dzień, wedle łac. vesparia tak ochrzczona), przmiel r. 1472, pczmiel, szczmiel, r. 1500: »trąd albo psczmyel«, to zniekształcenia prasłowa czĭmel, ‘bąk’, rus. czmiel i szmiel, szczemiel, słowień. czmelj, szmelj, czes. czmel, szczmel (stare), załab. stmel (serb. strmelj, słowień. czrmelj i czmrlj, dalsze zniekształcenie); czĭm-el do pnia kĭm- do skem- (skom-), por. komar, lit. kaminē, ‘bąk’; p, czmiel.