Słownik etymologiczny języka polskiego/przepiórka

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

przepiórka, przepierzyca; »przepiórcze pole«, o ‘niestałem szczęściu’; przepiór, ‘wabik-piszczałka’; przepierować, ‘przyśpiewywać’; zachowaliśmy oba r, inni Słowianie je odmieniają: słowień. prepelica i plepelica, podobnie u Serbów; u Czechów przepel i krzepel (rozpodobnienie i dwu p), na Rusi pierepieł i pierepier. Prasłowiańskie; zdwojone per-, tak samo jak w proporzec (p.); ptak przezwany od ‘podlatywania’. Pruskie i litewskie jego nazwy zbyt odbiegły; prus penpalo i lit. putpeła, piepała, łotew. paipala, może zniekształcone słowiańskie, ale są i nazwy pruskie dla ‘ptaków’ wogóle: pepelis i (czwarty przyp. liczby mn.) pipalins; porównywają łac. papilio, niem. fifaltra (dawne, dziś Falter), ‘motyl’; i u Słowian (bułg.) preperuga i peperuga, ‘motyl’.