Słownik etymologiczny języka polskiego/prosić

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

prosić, u-, za-, wypraszać, przeprosiny, prośba (nie proźba!, por. kośba), prosiciel; proszakiem nazywa się Jan Zamoyski w liście; proszalny; na Rusi wopros, sprosit’, o ‘zapytaniu’, poproszajka, o ‘proszaku, żebraku’. Prasłowo; tak samo u wszystkich Słowian; lit. praszyti, ‘prosić’ i ‘żądać’, ind. praśna-, ‘pytanie’, łac. precor, ‘proszę’, procus, ‘dziewosłąb’ (podobnie serb. prositi), niem. Frage, fragen; na Litwie jest pień ten i w innej postaci, perszu, ‘dziewosłębię’, ind. prcchati, ‘pyta’, łac. posco (r wypadło), ‘żądam’, niem. dawne forska, dziś forschen. Narzeczowe pracharz, o ‘żebraku’, z niem. Pracher, a to z słowiańskiego zgrubiałego prochar (por. małorus. prochaty, ‘prosić, żebrać’).