Słownik etymologiczny języka polskiego/próżny

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

próżny, z próźny (por. różny), a to z *prozdny (r. 1389: »a tym miał być prozdzien«); wy- i opróżnić; próżność; przenośnie: próżnować, próżniak, próżniaczy, itd.; w 14. i 15. wieku prózny o ‘uwolnionym od winy’ itp.: »uczynił ji prózna«, »nie puścił Pawła tej rzeczy prózno«; po próżnicy, ‘daremnie’, od psałterza. Prasłowo; cerk. prazdĭn (stąd praźnik, p.), czes. práz(d)ný, rus. porożnij (z ż, jak u nas), od pierwotnego *por(z)d-.