Słownik etymologiczny języka polskiego/poraj

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

poraj, dziś już tylko nazwa herbu, co niby różę na tarczy nosi, ale to nie róża, lecz porej, w 16. wieku dla ‘ledum palustre’, co zresztą tylko bagnem nazywano (od miejsca gdzie rośnie; jak i ‘eriophorum’, na bagnach pospolite: bagno); r. 1532: »myrtus, porej albo bagno«. Prasłowo; w nazwach miejscowych od 10. wieku znane (Porey nad Łabą, Poregi pisane). Dla silnej, odraźliwej woni od pory, ‘siły’, nazwane? Podobną nazwę Niemcy od Słowian nadłabskich pożyczyli. Urobione poraj jak mleczaj itp. W porej e narzeczowe, jak w dej, mej. I porny, ‘o silnym zapachu’, możnaby stąd jako rodzime wywodzić, raczej niż od łac. porrum.