Słownik etymologiczny języka polskiego/poić

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

poić, od *pój; napój, opój, zapój; do pnia pi- w pić (p.); częstotliwe: napajać i napawać, wedle oboczności: dajać - dawać, stajać - stawać; już w biblji: »napawali owce, a napoiwszy«, napawani; prasłowo; tak samo w cerk.: poiti, napoiti, napajati, napawati; Czesi mają tylko napájeti.

poić, spoić, spajać, spójka; wpoić, wpajać; prasłowiańskie; przeważnie już tylko we złożeniach używane; cerk. sŭpoiti, czes. pojiti; do tego niema częstotliwego -pawati, jest wszędzie tylko -pajati, czes. spajeti, rus. pripajiwat’ (pripoit’, pripajat’). Dalszych odpowiedników nie znam; był rzeczownikowy, *poj, 'spojenie'.