Słownik etymologiczny języka polskiego/połeć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

połeć, połcia; rozpołtować, ‘rozciąć na dwoje’; tu może i poletek, dziś poletek, poletko, ‘pólko’. Tak samo czeskie polt, rodzaju męskiego, ‘połeć’, raspoltiti, ‘rozrąbać’; rus. połť, ‘połeć’, połtina, ‘połowa’. Postać pierwotna *połŭt, jak np. w połedne, połdeń. Ale cerk. i południowe języki mają pierwotne *połdeń (bez półgłoski), z czego ich pładne, płanoszt, bułg. pladnia, i tak samo urabiają bez półgłoski rzeczownik płať (z *pol-tĭ), raspłatiti, ‘rozrąbać’. Z połetko por. rumuńską pożyczkę z bułgar. platice, ‘wązka część roli’.