Słownik etymologiczny języka polskiego/plon

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

plon, 'łup, zdobycz, zysk', 'żniwo' (»plon niesiemy, plon«, refren pieśni dożynkowych); plenić się i plonować, o 'obradzaniu obfitem', »plenne zboże (lub rola)«; »niech się ród twój pleni«; ale i plenić, 'zabierać plon, łup, brać do niewoli': »odzienie, w którem pleniona była« (tak stale w biblji: »będę w plon a w łup«, nawet plonnik, 'łupieżca'; i w psałterzu plony: 'łup'). Prasłowo; w cerk. i u innych Słowian przeważnie tylko o 'łupie': plěn, 'niewola', plěniti, 'brać w niewolę', rus. połon; postać pierwotna *pel-n, litew. pełnas, 'zarobek'; pień pel-, o 'targu, zysku': ind. pana- z pelna-, 'nagroda', grec. pōleō, 'sprzedaję', niem. feil, 'kupny' (z fāli).