Słownik etymologiczny języka polskiego/pilny

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pilny, pilność; pilnować, obok rzadszych pilać, pilić (»kto pili, nie zmyli«) i pilować; prasłowiańskie; cerk. piln, 'znakomity', czes. píle, 'praca, staranie', rzadsze w rus. i na Bałkanie; nicpili, 'obcy', a w narzeczach do dziś pili, 'krewny', tu widocznie należy (pilny więc niby 'bliski, przyległy'). Zupełnie odmienne pil-, u Słowian i Litwy, na nawoływanie drobiu, pile na Bałkanie o 'kurczętach', u Słowian północno-zachodnich o 'kaczętach, gąsiętach', lit. pylē, 'kaczka' (od pi!); u nas to samo pilu! w nawoływaniu gęsi, indyków.