Słownik etymologiczny języka polskiego/parch

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

parch, parszywy, »krostawych abo parchowatych«, Leopolita; »parchowata (parchata) żaba«, ‘ropucha’; obelżywe przezwisko ‘żydów’; parchawica, purchawka; od tegoż pnia co i pierzchnąć (p.); u Stanka 1472 r., parchewka i parchawiec. Oboczność postaci parch- i purch- zwykła, por. barczeć i burczeć, margać i mrugać.