Słownik etymologiczny języka polskiego/papać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

papać, papkać, ‘jeść’; pap(k)a, papin r. 1472, ‘rozgotowana mąka jęczmienna dla dzieci’, przysłowiowo dla ‘pokarmu’: »czapką i papką ludzi niewolą«; papinki, ‘łakoci’, papinkarz, ‘chowany na łakociach’; z łac. pappa, pappare, tego samego znaczenia; u nas przeniesiono papę żartobliwie na ‘gębę’: »dać w papę«. Ale od wieków wołają i u nas dzieci papu (gdy chcą jeść; zapisał Mączyński 1564 r.), a to należy do (europejskich) słów dziecięcych, u Niemców np. pampen, itp. Tak samo u Czechów, pápa, pap(k)ati, papiczka i papinka, serb. papica, itd.