Słownik etymologiczny języka polskiego/panew

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

panew, panewka (żartobliwie i ‘zadek’); prasłowiańska pożyczka z niem. dawnego pfanna (dziś Pfanne), bo niemieckie pf, f, Słowianin zawsze będzie przez p, a końcówkę -a przez -y oddawał: cerkiew. pany (i z przedstawką o-, a-: opany, apony); u nas to -y dawne zawsze daje -ew, wedle dalszych przypadków (panwi i t. d.; tak samo krew z kry, i i.) Niem. pfanna z łac. patina, co u nas jako patyna w kościele dotrwało; młodsza pożyczka zatrzymała f, brytfanna (p. brytwana); por. pampuch.