Słownik etymologiczny języka polskiego/pająk

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pająk, pajęczyna; prasłowiańskie; u innych Słowian bez j: rus. pauk, pautina, czes. pawouk. Złożone z pa- (p.) i pnia onk- (ąk-, pot. lit. anka, ‘węzeł’), enk- (ęk, por. cerk. jęczaję z *enkēja, ‘więzy’, rus. jaczeja, sowieckie jaczejka, ‘oko w sieci’, ‘komórka w ulu, w ciele fizycznem i społecznem’). Tylko u nas przenośnie i o ‘świeczniku’, ‘żyrandolu’ (żyrandol słowo włosko-francuskie, girandole).