Słownik etymologiczny języka polskiego/pacyna

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pacyna, paczyna, narzeczowe; od 13. wieku począwszy tylko pecyna (r. 1254: »czrzan cum pecina«, r. 1286 mylnie petina, o ‘grudach soli’, r. 1242 ‘duże »porcje« soli’, zwane pecyny i korce), ‘grudka zeschniętej ziemi lub gliny’, ‘glina odkruszona z pieca’; pecen, pecynek, na Śląsku ‘bochenek chleba’, żywcem przejęte z czes. pecen, ‘bochen’; peckę podkłada cieśla pod węgły, a to zdrobniale od pca (p. pecka, ‘pestka’). Trudność sprawia twarde e; czeskie pecen odnoszą do pieca, nasz pecen byłby więc pożyczką, ale pecyna? Wobec świadectw z 13. wieku a w pacyna nie pierwotne, pod wpływem niem. pacy?; peckać i packać się, ‘babrać’, czes. packati, (a jest i u nas paćkać, p.), może odmienne (?); tu i pacwa (p.).