Słownik etymologiczny języka polskiego/płony

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

płony, dziś płonny, 'jałowy, czczy', 'leśny'; płonka, 'drzewo leśne, dzik', przeciw »domowemu«; płonić: »jęczmień płoni ('jałowi') rolą«; płonieć: »bobem rola nie płonieje«; postać pierwotna *pol-n, rusk. połoniny, płoniny, bałkańskie planiny ('lasy' i 'góry'), »las łomisty, co płoninami od słonecznego wypalenia zowią«; płoniny (albo słoniawy), o 'ziemi nieurodzajnej'; znaczenie pierwotne: 'pusty, goły', więc płoń o 'niezamarzającem miejscu', płoń przeciw gęstwinie (u Reja); pień p. pole.