Słownik etymologiczny języka polskiego/płochy

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

płochy, płochość, płochliwy, płoszyć, popłoch, rozpłaszać, itd.; prasłowiańskie, obce Litwie; cerk. płach, o 'tchórzliwym, chwiejnym', czes. plachý; ruskie ma wprawdzie popłoch, połoszit’ ('płoszyć'), ale obok »pełnogłosu« -oło- i polskie ło: »płocho s nim«, 'źle z nim', opłoszał, w razpłosz itd. wcale częste (u nas ruscy pisarze, np. Smotrycki, podobnie piszą: »płoche zdrowie«, »płótno płoche«); ciekawe jest przepłoch, nietylko o wszelakich 'brakach', ale wręcz o 'zielskach, chwaście': »bez przepłochu kłosy (nie istnieją)«, »kwaśna jagoda i przepłochy; »w rozumie, cnocie przepłochy«, »w włosach i po gębie« (por. rus. pierepołoch, o 'zielsku'); u Bielawskiego r. 1595 czytaj: »z przepłochem dzięcioła«, zamiast przepłotem. Por. z pierzchnąć, proch, z odmianą płynnej: ł zamiast r.