Słownik etymologiczny języka polskiego/niknąć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

niknąć, łączy pozornie dwa przeciwne znaczenia: zniknąć, ponik(wa), o ‘rzece, co w ziemi ginie, by dalej znowu wytrysnąć’, nikły, znikomy; i przeciwne, ‘wydobywania się na wierzch’, wzniknąć, przeniknąć, przenikliwy, wynik; różnica zawisła głównie od przyimków. Cerk. nic, tak samo rus., ‘twarzą do ziemi pochylony’, niczati, ‘pochylać się twarzą do ziemi’ (p. wyżej nice), ale samoniczen, ‘to, co samo rośnie’, wŭzniknąti, ‘przyjść do siebie’. Lit. tylko w tem drugiem znaczeniu: inikti, apnikti, ‘rzucać się’ (na kogo, do roboty, itp.).