Słownik etymologiczny języka polskiego/nic

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

nic, skrócone z nico, niczso (w 14. i 15. wieku niczse), bo złożone z ni i co (p.); por. rus. niczewo; nicość, nicestwo; nicpoń; w 15. wieku jeszcze i niczsej, z doczepkiem -j, zwykłym u przysłówków; acz nic, ‘przynajmniej’ (co wydawcy nieraz mylnie acz nie piszą); daje się i odmieniać, jak ktoś, np.: »skoro mu nicem kość padła«, »coś mniejszego od nica«, w 17. wieku. Z prawidłowej odmiany urósł przymiotnik niczemny, a od nikczemuni ku czemu godny«) nikczemny, nikczemność. Czes. nic, na nic, niczeho itd.