Słownik etymologiczny języka polskiego/narów

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

narów, znarowić, narowity, roku 1607: »wesoły i niegnarowity (!) koń« ; u Błażewskiego (w tłumaczeniu Kromera z r. 1611) norowy, »roznorowiona swawola«, całkiem z ruska (jak nieraz u niego); z *nrow, a to z *norw (rus. norow, czes. mraw), ze wstawką a między n-r. Prasłowo; ner-, nor- (u Słowian z przyrostkiem -w) oznacza ‘silną wolę’: lit. norēti, ‘chcieć’, prus. ner-tis, ‘złość’, lit. narsas; ind. nar-, grec. anēr, umbryjskie nerus, ‘mąż’. Słowo w ruskiem bardzo częste: nrawit sia, ‘podoba się’, norowiť, ‘ugadzać’. Nasze niemrawy, ‘niedołężny, mazgaj’, z czeskiego.