Słownik etymologiczny języka polskiego/mucha

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

mucha, muszka; złożenia: muchomor, muchołówka, muchotrzew (muszetrzew i muszczec u Stanka), dla ‘stellaria’, którą wedle łaciny i gwiazdnicą tłumaczą; z półgłoską: mszyca (por. rus. moszka), o owadach; muszki na twarzy nalepiały damy w 17. i 18. wieku wedle mody francuskiej (mouche); »muchy się roją w głowie« (o ‘szalonym lub złym’, już u Reja), jak franc. »la mouche monte à ;a tête«. Prasłowo; lit. muse, łac. musca (= moszka), grec. myīa, i t. d.; nasze u z dyftongu; tak samo u wszystkich Słowian; w biblji raz zamiast »łona« męskiego.