Słownik etymologiczny języka polskiego/mknąć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

mknąć, umknął, częstotliwe umykać (mykać, por. mégaj, zamiast mykaj, ‘uchodź’, w gwarze ulicznej), a wedle tego i obok pierwotnego zemknąć: zmyknąć; zamknąć, stąd zamek (p.); przymiotnik mkły, ‘zwinny’; w 17. w. wsunęło się, jak nieraz, s: mskły, »mskłymi sudny« (łodziami), »mskłą, marską, modną damę«, »rzecz mskłą żywej dusze« (o rybach), »wąż msknie się śliskim ogonem«, Potocki; u innych: mkły, »mkłe fale«, »mkłe do bicia (ręce)«, mkły (‘wysmukły’) o wzroście. Prasłowo; lit. mukti, ‘umykać’, maukti, ‘spuszczać oczka przy robieniu pończoch’, ‘zsuwać’ (np. wąż skórę), ind. mu(n)czati, ‘wybawia’, mukti-, ‘oswobodzenie’, awest. framuksti, ‘zzuwanie’. U wszystkich Słowian tak samo: rus. mknuť i mczať, ‘umykać, pędzić’, umczať, ‘porwać’, czes. mknouti, itd.