Słownik etymologiczny języka polskiego/miesić

From Wikiźródła
Jump to navigation Jump to search
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

miesić, »zamiesić ciasto«, częstotliwe mieszać; mieszka, zamieszka; mieszaniec, mieszanina, mieszanka; pomieszany i zamieszany; zmieszał się; tu należy i miechrać (np. włosy), pomiechrać, ‘powikłać’ (czes. michati, rus. miechať); po narzeczach do dziś, a w 15. i 16. wieku ogólniej, i mięszać (mięsić), z wtórną nosówką; śmies (»kielich pełen smiesi«, w psałterzu); przymieszka albo domieszka. Prasłowo; u Słowian tylko z wokalizacją oi (ě), na Litwie w obu stopniach (a raczej w trzech): su-miszti, ‘zamieszać się’, miesziu, ‘mieszam’, maisztas, ‘zamieszka’, prus. maisotan, ‘pstry’; łac. misceo (por. nasze miskulancja z włos. mescolanza, mikstura wprost z łac.), grec. misgō(!), niem. mischen, Mischmasch, ind. mekszajati, ‘miesza’, misra = lit. miszra, ‘pomieszany’ (nasze pomiechrany, sr w chr, jak czesać do czechrać itp.).