Słownik etymologiczny języka polskiego/kurta
<<< Dane tekstu >>> | |
Autor | |
Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
Data wyd. | 1927 |
Miejsce wyd. | Kraków |
Źródło | Skany na Commons |
Indeks stron | |
![]() | |
![]() |
kurta, kurtka, ‘obcisła, kusa suknia’, ‘spencer’, od nas na Ruś i Litwę; z łac. curtus, ‘krótki, obcięty’; »węgierską« przezywa ją Potocki; toż i o ‘prostym psie z obciętym ogonem lub uchem’, kurtuś; węg. kurta, ‘kurtka’, ‘żakiet’, i kurta kutya, o psie.