Słownik etymologiczny języka polskiego/kębłać
<<< Dane tekstu >>> | |
Autor | |
Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
Data wyd. | 1927 |
Miejsce wyd. | Kraków |
Źródło | Skany na Commons |
Indeks stron | |
![]() |
kębłać, ‘piastować, pieścić’, po wieku 16. zapomniane; kębłak, ‘wychowanek’; od kębło: kubło, ‘legowisko zająca’, ‘gniazdo ptaka’; rus. kubło, w tem samem znaczeniu; u Łużyczan kubło ‘posiadłość (chłopska)’, kubłać ‘wychowywać’; czes. kublati se, ‘bawić się’, ‘dłubać (gmatwać)’. Łączą z łac. cubile, ‘legowisko’, cubare, cumbo, ‘leżeć’.